۸ ضرب در ۸

 چقدر زیبایی 

چقدر زیبایی ات شگفت انگیز است

تمام راز خلقت است

زمستان در نفس تو چه عالمی دارد

و پیشانییت تجسم مرموز معبد هندو

و لب هایت تمام لطف دانه های سرخ انار

ملاطفت سبز و پاک دریاها

نثار روی تو باد.

توی این دنیا هیچی ندارم که تقدیم دل مهربونت کنم ولی بدون من تمام غصه ها رو

قربونی یه تار موت

می کنم.            

   دوستت دارم 

                           بی نهایت

                                           با صداقت

                                                        تا قیامت 

                                                                      و تویی بهترین بهترین ها

                            تولدت مبارک.

بازم میگم تولدت مبارک.

من همون تنهاترينم که دلم رو به عشق تو سپردم

تو همون اميد بودنی که به اميد تو هنوز نمردم

من همون خيلی ديوونم که هميشه عاشقت ميمونم

تو همون معشوق نابی که روز و شب اسمتو ميخونم

من همون خسته ترينم که ديگه طاقت دوريتو ندارم

تو همونی که آرزومه دست تو دست گرم تو بذارم

من همون دريای دردم که ميخوام دورت بگردم

تو همونی که اگه بخندی منم با خنده هات ميخندم

من همون عاشق ترينم که اگه بخوای واست ميميرم

تو همون فرشته نجاتی که يه روز ميای و نميذاری من بميرم

من همون بدون ماهم که حتی ستاره هم ندارم

تو همون ماه و ستارم که با تو ديگه هيچی کم ندارم

عشق

سالهاست که در پی رسیدن به عشق،خلا ای وجودم را گرفته،جسمم در زنجیر سنت ها و قلب و

روحم آزاد در درون چشم ها،دست ها و صداهای گرم و مهربان که قدرم را بدانند و بهایم

دهند،دوستم بدارند و بتوانم دوستشان بدارم و آنچه را که شایسته است،فدا کنم.با هر نشانی از

محبت،قلبم به تپش می افتد،تمرکزم را از دست میدهم و چنان به رویا پیوسته و ادامه محبت ها را به هم

 میبافم که از واقعیت های پیرامون خود غافل میشوم.شب و روزم و همه لحظه هایم را گرفتار ((آنی))

 میشوم که محبت را دریافت کردم.برای حفظ شیرینی محبت،چنان خود را گرفتار میکنم که زیبایی

 عشق به نیشتری بر روح و جسمم تبدیل میشود و عشق را همراه با رنج تجربه میکنم و به یک نقطه

میرسم که از دو راه یکی را انتخاب کنم؛بندهای سنت را بگسلم؟و یا معنی عشق را تغییر دهم؟

با دلی زخم خورده و بی پناه به دنبال یافتن عشق میگردم،اما بیش از آنکه عشق ببینم،عشق

ورزیدم.آنچه به من دادند،خیلی کمرنگ و ساده بود،اما من شتاب زده و حریصانه بخشیدم قلبم

را،احساسم را،حتی وجودم را تا شاید پاسخی دوچندان بگیرم،ولی نشد.آنچه را که میخواستم

نیافتم.امیدهایم بیهوده بود.سرگشته و منتظر با تنهایی ام مانوس شدم،با درونی بیقرار و آماده شنیدن

 کلامی مهر آمیز و نگاهی آشنا.هر بار که در سکوت ماندم و پاسخ مهرم را نشنیدم،با خود گفتم

دیگر بس است،هرگز نیازمند نخواهم شد و چشم به دستان دیگران نخواهم دوخت.باید بر

خود مسلط باشم و از دیگری بی نیاز و سرسختانه در کنترل خود برآیم و انضباطی سخت بر روحم

حاکم کنم!همین که در اوج بی نیازی بر خود میبالیدم،ناگهان دست سرنوشت بی آنکه خود دخالتی

در آن داشته باشم حادثه ای را برایم رقم میزند که دل پیر خسته ام را دوباره جوان سازد...

مهربانی را پاس میدارم و لحظه های زندگی را با مهربانی می آرایم،اما سهم من از این تلاش یک جانبه

چیست؟آیا میتوان برای خود و دیگران به یک اندازه مهربان بود؟آیا میتوانم به اندازه ای که میبخشم

 قدردانی شوم؟نمیدانم.اما من میبخشم،زیرا نمیتوانم نبخشم و طاقت دیدن دست نیازمندی که از من

یاری میخواهد ندارم.هرچند من هرگز به خود مهربانی نکرده ام،همیشه از حق خود گذشته ام تا

بتوانم قدمی هرچند کوچک برای دیگری بردارم.آنهایی که دوستشان داشتم و خود را وقفشان کردم

هرگز نتوانستند دوستم بدارند،زیرا مرا در بند خود میکشیدند و آزادی ام را میگرفتند و من که

میدانستم خوی سلطه جویی و سودا زده شان مرا تسخیر کرده است،اما باز هم نتوانستم خود را برهانم و

 محبت کردم،زیرا در سختگیری بر قلبها ناتوانم.گرچه خود در تنهایی و خلوت،سخت محتاج توجه ام

 و نیازمند اینکه قدرم را بدانند،اما آنهایی که از نوازشهای من سیراب اند،همه چیز برایشان عادی

شده،گویی لازمه ی زندگیشان چنین بود.من از سوی کسانی تحسین میشوم که حق ندارم به قدر

دانیشان دل ببندم،یا حتی لبخندی از رضایت بزنم بسوی صداقت و شجاعتشان که از قضاوت

دیگران نترسند و مرا تاکید کردند،آنهایی که از سر نیازمندی همچون خودم به یک نگاه مهرآمیز قانع

بودند و شکر گزار.من مهربانی صادقانه را پاس میدارم،حتی اگر از جانب بیگانگان باشد و

 خطر آن را به تن میپذیرم